Często zdarza się, że słuchając jakieś piosenki nie słyszysz jej części bądz śpiewane jest niewyraźnie. Z pomocą przeciwko temu problemowi przychodzi internet. A dokładniej dzięki takiej stronie jak Teksty Piosenek. Znajdziesz tam baze kilkuset tysięcy piosenek posegrowanych alfabetycznie, według wykonawcy oraz według albumów w których były wydane. Dzięki tej stronie będziesz mógł wreszcie całkowicie zrozumieć treść piosenek twoich ulubionych wykonawców a także może nawet odkryć jakieś nieznane ci do tej pory piosenki co przy ogromie bazy danyh jaką zawiera ta strona jest bardzo możliwe!

Open Directory Project (zwany także DMoz od Directory Mozilla) – otwarty katolog stron WWW, utrzymywany na serwerach koncernu Time Warner, w którym zarówno drzewo kategorii jak i wszelkie wpisy są redagowane przez wspólnotę redaktorów-ochotników.

ODP powstało z inicjatywy dwóch hakerów R.Skrenta i B.Truela, którzy w 1998 roku utworzyli otwarty katalog o nazwie Gnuhoo (co pochodzi od zbitki słów GNU i Yahoo). Skrenta i Truel skontaktowali się z C.Tollesem, który piastował stanowisko menedżerskie w Sun Microsystems. Nazwa projektu została po proteście FSF zmieniona na Newhoo. Pod koniec 1998 roku Newhoo zostało sprzedane firmie Netscape za 1 milion USD, która udostępniła zawartość katalogu w oparciu o licencję Open Content, zmieniając jednocześnie nazwę na ODP-DMoz. W 2000 roku firmę Netscape kupiła AOL, która w 2001 roku połączyła się z Time Warner w koncern AOL Time Warner, który utrzymuje serwery projektu i jest właścicielem jego oprogramowania. Ostatnio coraz więcej funkcji ODP realizowanych jest przez działające na osobnych serwerach wolne oprogramowanie pisane przez redaktorów.

Redaktorem w ODP może zostać każdy chętny. Musi jednak w swym wniosku wykazać, że posiada kwalifikacje potrzebne do prowadzenia danej kategorii. Na początku redaktorzy uzyskują zwykle prawo redagowania niewielkich kategorii. Redaktorów obowiązuje swoista etyka – nie wolno im promować stron, z którymi są osobiście związani, nie mogą odmawiać wpisów do swoich kategorii bez dobrego uzasadnienia, powinni redagować wpisy możliwie jak najbardziej obiektywnie.

Uprawnienia poszczególnych redaktorów są zróżnicowane. Redaktor szerszej kategorii (np: World:Polska:Nauka_i_edukacja) ma dostęp do wszystkich kategorii w niej zawartych np. World:Polska:Nauka_i_edukacja:Chemia. Najlepsi redaktorzy mają prawo redagowania całego katalogu, a cieszący się największym zaufaniem – prawo przyznawania innym uprawnień, a w razie naruszania przez redaktora zasad etycznych ODP, współdecydowania o odbieraniu uprawnień oraz o zasadach działania całego katalogu. Są oni nazywani metaredaktorami – obecnie jest ich około 140, w tym trzech z Polski, m.in. Władysław Majewski. W sierpniu 2004 roku większość zadań zespołu etatowego ODP przekazana została 9 metaredaktorom, zwanych adminami.

Struktura kategorii jest tworzona przez samych redaktorów. Każdy redaktor może tworzyć nowe podkategorie w obrębie redagowanej przez siebie kategorii. Zmiany nazw i przenoszenie kategorii muszą być uprzednio uzgodnione i mogą być wykonywane tylko przez redaktorów z odpowiednimi uprawnieniami. Miejscem uzgadniania takich zmian jest głównie Forum Redaktorów, do którego dostęp mają wyłącznie redaktorzy ODP.

Katalog ogólny składa się również z dwóch “podkatalogów”. Jednym z nich jest dział Adult (ang. dorosły) http://dmoz.org/Adult/ gromadzący strony tylko dla dorosłych. Wejście do tej części nie jest możliwe przez linki w katalogu ogólnym, tak aby zapobiec możliwości przeglądania przez dzieci. Innym jest dział Kids and Teens (ang. dzieci i młodzież) http://dmoz.org/Kids_and_Teens/ mający na celu stworzenie najlepszego katalogu ze stronami dla dzieci i młodzieży.

Czasami trzeba zrobic strony o wszystkim ktore nie sluza niczemu pozytecznemu ale tylko pelnia role spamu do linkow. Tak wlasnie jest z ta strona. Nie znajdziesz tam nic ciekawego poniewaz nie takie bylo zamierzenie tworcy. Co najwyzej kilka glupich i nudnych pod-stron na ktorych sa linki. Niestety takie strony maja wielki minus ze trzeba wymyslac glupi tekst ‘dookola’ linka a ze na stronie nic nie ma to trudno cokolwiek wymyslic. Ale skoro juz tu jestes i to czytasz to mozesz wejsc na strone i poczytac takze o np. Kurtyny ppoż czy Zagubieni

RSS – umowna rodzina języków znacznikowych do przesyłania nagłówków wiadomości. Wszystkie w większym lub mniejszym zakresie bazują na XML-u. Aby skorzystać z kanału RSS, potrzebny jest odpowiedni program, tzw. czytnik kanałów. Często czytniki RSS-ów są zamieszczane w programach pocztowych. Wyróżniamy następujące rodziny RSS:

• RDF Site Summary (RSS 1.x, RSS 0.90)
• Rich Site Summary (RSS 0.91/RSS 0.92/RSS 0.93)
• Really Simple Syndication (RSS 2.0)

Wiadomości RSS można przeglądać w:

• specjalnych programach do odczytu wiadomości RSS
• serwisach internetowych
• przeglądarkach internetowych: Mozilla Firefox, Opera, Safari, Internet Explorer 7, Avant Browser lub Maxthon

Zagubieni (ang. Lost) – serial przygodowy produkcji amerykańskiej, emitowany w telewizji ABC od września 2004 r.;

• Polska premiera 1. sezonu: 22 stycznia 2005 r. w AXN, 3 listopada 2005 r. w TVP1 (od 13 czerwca 2006 emitowany powtórnie).
• Polska premiera 2. sezonu: 22 stycznia 2006 r. w AXN, 7 września 2006 w TVP1.
• Polska premiera 3. sezonu: 11 lutego 2007 r. w AXN.
• Pierwszy sezon ukazał się po polsku na DVD 18 września 2006 r.

Ekipa [edytuj]

• Produkcja serialu Zagubieni: Sarah Caplan, Jean Higgins, Leonard Dick, Adam Horowitz, Edward Kitsis
• Reżyseria: Jack Bender, Daniel Attias, J.J. Abrams, Tucker Gates, David Grossman, Marita Grabiak, Rod Holcomb, Kevin Hooks, Robert Mandel, Greg Yaitanes, Stephen Williams, Michael Zinberg
• Scenariusz: Damon Lindelof, J.J. Abrams, David Fury, Jeffrey Lieber, Brent Fletcher, Christian Taylor, Javier Grillo-Marxuach, Jennifer Johnson, Lynne E. Litt, Paul Dini, Carlton Cuse, Drew Goddard, Leonard Dick, Janet Tamaro, Edward Kitsis, Adam Horowitz
• Zdjęcia: Michael Bonvillain, Larry Fong, John S. Bartley
• Muzyka: Michael Giacchino, Chris Seefried
• Scenografia: Carlos Barbosa, Mark Worthington, Tim Beach, Christina Ann Wilson, Kathryn Morrison, Stephen Storer, Mimi Gramatky, Brian Costa, Rick Romer
• Montaż: Mark Goldman, Mary Jo Markey, Stephen Semel
• Kostiumy: Billy Ray McKenna, Kathryn Morrison

Zagubieni zgodnie z najnowszymi trendami marketingowymi to coś więcej niż serial telewizyjny. Autorzy starają się zaintrygować widza do tego, aby szukał on informacji w internecie, trafiając na liczne strony WWW założone w tylko jednym celu: zagmatwać jeszcze bardziej zagadki. Linie lotnicze Oceanic Airlines, Inicjatywa Dharma, tajemniczy kod umieszczony na wszystkich produktach, to zapewne tylko część tropów którymi można podążyć szukając odpowiedzi na pytanie, co tak właściwie dzieje się na tajemniczej wyspie. Dodatkowo aby uwiarygodnić fikcyjną historię stosuje się metodę wplatania prawdziwych instytucji i osób takich jak Uniwersytet Michigan czy bagua (prawdziwy koncept filozoficzny przedstawiany jako symbol, który stał się logiem DHARMA).

Obsada [edytuj]

• Matthew Fox jako Jack Shephard,
• Evangeline Lilly jako Kate Austen,
• Terry O’Quinn jako John Locke,
• Josh Holloway jako James “Sawyer” Ford,
• Naveen Andrews jako Sayid Jarrah,
• Jorge Garcia jako Hugo “Hurley” Reyes,
• Harold Perrineau Jr. jako Michael Dawson,
• Malcolm David Kelley jako Walt Lloyd,
• Dominic Monaghan jako Charlie Pace,
• Emilie de Ravin jako Claire Littleton,
• Daniel Dae Kim jako Jin-Soo Kwon,
• Yoon-jin Kim jako Sun Kwon,
• L. Scott Caldwell jako Rose,
• Joel Himelhock jako Szeryf Edward Mars (2004),
• Maggie Grace jako Shannon Rutherford (2004-2005),
• Ian Somerhalder jako Boone Carlyle (2004-2005),
• Daniel Roebuck jako Leslie Arzt (2004),
• Mira Furlan jako Danielle Rousseau,
• William Mapother jako Ethan Rom (2004),
• Michelle Rodriguez jako Ana-Lucía Cortez (2005-2006),
• Adewale Akinnuoye-Agbaje jako Mr. Eko (2005-2006),
• Cynthia Watros jako Elizabeth (“Libby”, 2005-2006),
• Sam Anderson jako Bernard,
• Brett Cullen jako Goodwin (2005),
• Josh Randall jako Nathan (2005),
• Henry Ian Cusick jako Desmond David Hume,
• Michael Emerson jako Benjamin Linus (“Henry Gale”),
• M. C. Gainey jako Tom (“Zeke”),
• Kimberley Joseph jako Cindy Chandler,
• Glenn Lehmann jako Donald (2005),
• April Grace jako Pani Klugh,
• Elizabeth Mitchell jako Juliet,
• Michael Bowen jako Danny Pickett,
• Kiele Sanchez jako Nikki,
• Rodrigo Santoro jako Paulo.

Nagrody [edytuj]

• Saturn 2005
  • najlepszy serial dramatyczny
  • Terry O’Quinn – najlepszy aktor drugoplanowy w serialu lub filmie telewizyjnym
  • Dominic Monaghan (nominacja) – najlepszy aktor drugoplanowy w serialu lub filmie telewizyjnym
  • Matthew Fox (nominacja) – najlepszy aktor w serialu lub filmie telewizyjnym
  • Evangeline Lilly (nominacja) – najlepsza aktorka w serialu lub filmie telewizyjnym
• Emmy 2005
  • najlepszy serial dramatyczny
  • J.J. Abrams – najlepszy reżyser
  • Michael Giacchino – najlepsza muzyka w serialu telewizyjnym
  • Naveen Andrews (nominacja) – wyróżniający się aktor drugoplanowy w serialu lub filmie telewizyjnym
  • Terry O’Quinn (nominacja) – wyróżniający się aktor drugoplanowy w serialu lub filmie telewizyjnym
  • J.J. Abrams, Damon Lindelof, Jeffrey Lieber, odcinek Pilot Part 1 & 2 (nominacja) – wyróżniający się scenariusz serialu dramatycznego
  • David Fury, odcinek Walkabout (nominacja) – wyróżniający się scenariusz serialu dramatycznego
• Złoty Glob 2005, 2006
  • Najlepszy serial dramatyczny
• Nagroda Screen Actors Guild w kategorii Outstanding performance by an ensemble in a drama series 2006
• Ves 2006
  • Najlepsze Drugoplanowe Efekty Wizualne w Programie Telewizyjnym(za odcinek “Exodus cz.2″)
• Nagrody Stowarzyszenia Scenarzystów Amerykańskich: 2006
  • Najlepszy scenariusz serialu dramatycznego
• Nagrody Stowarzyszenia Aktorów Filmowych: 2006
  • Najlepszy zespół aktorski w serialu dramatycznym
• Nagrody Eddie, wyróżnienia wręczane przez członków Stowarzyszenia Montażystów Filmowych: 2006
  • W kategorii “Najlepszy serial godzinny” za odc. “Outlaws”

  Fabuła

  •  

    • Na niezamieszkanej i tajemniczej wyspie rozbija się samolot. 48 pasażerów cudem uchodzi cało z katastrofy. Jeden z rozbitków, chirurg Jack Shephard organizuje pomoc medyczną dla rannych, stając się tym samym nieformalnym liderem otaczających go ludzi. Nadzieje na ratunek z zewnątrz okazują się płonne – samolot przed upadkiem zmienił kurs podążając w nieznanym kierunku. Grupa ocalałych musi porzucić swoje dotychczasowe życie zamieszkując w coraz bardziej tajemniczym i nieprzyjaznym miejscu. Jednak szybko odkryją, że na wyspie jest jeszcze ktoś inny…

    Serial ukazuje zarówno zmagania rozbitków o przetrwanie na wyspie, jak i retrospektywnie motywy z ich życia przed katastrofą.

    4 8 15 16 23 42 – ciąg liczb z serialu, który zdaniem rozbitków jest przeklęty. Wszystkie te liczby mają jakiś związek z życiem rozbitków. Przykładem może być to że suma tych liczb wynosi 108 (tyle minut, ile trzeba czekać na wpisanie ciągu liczb do tajemniczego komputera).

Gra fabularna (inaczej RPG, z ang. role-playing game, często zwana grą wyobraźni, potocznie erpegiem lub rolplejem) – gra, w której gracze (od jednego do kilku) wcielają się w role fikcyjnych postaci. Cała rozgrywka toczy się w fikcyjnym świecie, istniejącym tylko w wyobraźni grających. Jej celem na ogół jest rozegranie gry według zaplanowanego scenariusza i osiągnięcie umownie określonych, lub indywidualnych celów, przy zachowaniu wybranego zestawu reguł, zwanego mechaniką gry.

Klasyczną grę fabularną można porównać do teatru improwizacji, w którym osoba prowadząca (najczęściej zwana Mistrzem Gry) odgrywa rolę autora scenariusza, reżysera, narratora i zazwyczaj aktora ról postaci drugoplanowych – gracze natomiast są aktorami pierwszoplanowymi, jednakże nieznającymi scenariusza i zmuszonymi improwizować i reagować na sytuacje, jakie stawia przed nimi Mistrz Gry. Cała rozgrywka toczy się prawie wyłącznie w oparciu o słowne opisy, czasem wspomagane muzyką lub taktyczną planszą – Mistrz Gry opisuje graczom ich otoczenie i akcje wykonywane przez bohaterów niezależnych, gracze natomiast opisują czynności wykonywane przez ich postaci. Do zadań Mistrza Gry należy również (zazwyczaj wspomagana ustalonymi regułami) decyzja, które akcje podejmowane przez graczy osiągną zamierzone efekty, a które nie. Stopień dozwolonej identyfikacji między graczami a odgrywanymi przez nich postaciami – wypowiadanie się w pierwszej osobie, wykorzystanie rekwizytów, kontakt fizyczny z pozostałymi graczami – jest kwestią umowną i zależy wyłącznie od stopnia immersji (zanurzenia) graczy w opisywany świat gry.

System

System jest jednym z podstawowych pojęć w terminologii RPG. Zazwyczaj rozumie się go jako połączenie opisu świata z mechaniką gry, zawarte w jednym lub więcej podręcznikach. Opisuje miejsce, w jakim rozgrywa się akcja gry. Opis taki może sięgać od geografii, poprzez historię, socjologię, religię czy biologię, po obowiązujące w danym świecie prawa fizyki (nierzadko uwzględniające przekroczenie typowego ich pojęcia poprzez wprowadzenie magii lub zaawansowanego mistycyzmu). Pełny i skrupulatny opis świata pozwala na toczenie w nim wielu różnorodnych typów rozgrywek, dlatego Mistrzowie Gry nierzadko decydują się na rozszerzanie podręcznikowych systemów w celu umożliwienia rozegrania konkretnych, złożonych scenariuszy. Jeżeli takich modyfikacji jest większa ilość, uzyskują miano autorskich systemów RPG. Z drugiej strony jednak, niektóre gry ograniczają opis świata do minimum, jak np Neuroshima, która w ten sposób zachęca graczy do wspólnego tworzenia świata. Różne typy systemów pozwalają również na zastosowanie różnych stylów gry.

Konwencje

Światy, w jakich toczą się akcje gier fabularnych można podzielić według konwencji, w których są utrzymane – podobnie jak dzieli się dzieła literackie. Istnieją systemy w konwencjach fantasy (nazywane przez niektórych FRPG), science fiction, cyberpunk, horror, płaszcza i szpady a także wzorowane (mniej lub bardziej dokładnie) na realiach historycznych wybranej epoki oraz na współczesności. Można też podzielić je według podejścia do odwzorowywania rzeczywistości, na systemy np. realistyczne i heroiczne.

Podręczniki

Reguły rządzące poszczególnymi systemami zwyczajowo zawarte są w podręcznikach, z których treścią (możliwie najdokładniej) powinni się zapoznawać zarówno gracze, przygotowując role, które będą odgrywać, jak również MG, przygotowujący kolejne spotkania (zwane sesjami). Systemy autorskie, tworzone przez Mistrzów Gry w oparciu o systemy podręcznikowe, czasami doczekują się publikacji jako nieoficjalne lub oficjalne dodatki do poszczególnych systemów.

Mechanika

Nieodłącznym niemal elementem systemów są opisy mechaniki rozgrywki. Stanowią je zazwyczaj określone zestawy wzorów matematycznych lub słownych określeń, pozwalających określić wpływ poszczególnych czynników na efekt danej akcji. Przykładowo, na powodzenie próby otwarcia przez postać zamka wytrychem wpłynąć mogą: zręczność palców, typ wytrycha czy stopień skomplikowania mechanizmu, a czasem nawet tak abstrakcyjne współczynniki jak szczęście postaci, czy znaczenie otwarcia tegoż zamku dla tworzonej historii. Do opisu poszczególnych czynników stosowane są ustalone zestawy parametrów – mierzalnych, jak np. masa czy rozmiar przedmiotów, lub przybliżanych, takich jak stopień niewygody pancerza lub gęstość mgły. Współczynniki przybliżane zazwyczaj określa się wartością punktową (np. w skali od 0 do 10), procentową, słownie (według umownej skali, np. od “fatalnie” poprzez “średnio” do “doskonale”) lub opisowo.

Przykładem zestawu umownie określonych parametrów jest stosowany często mechanizm kwantyzacji cech bohaterów, regulujący zasady ich opisu, co służy rozstrzyganiu odgrywanych i opisywanych akcji. Zazwyczaj odpowiednimi współczynnikami opisane są fizyczne i psychiczne cechy danego bohatera (takie jak: siła, inteligencja, zręczność) oraz umiejętności, określające jak bardzo postać się na czymś zna lub jakie posiada na danym polu doświadczenie (np. targowanie się czy walka mieczem dwuręcznym). W trakcie rozgrywki poszczególne cechy postaci mogą się zmieniać, gdy postać zdobywa nowe zdolności lub ulega obrażeniom. Gracze zazwyczaj spisują informacje o swoich postaciach na specjalnie przygotowanych tzw. kartach postaci, co pozwala na kontynuowanie jedną postacią rozgrywki przez kolejne sesje, odpowiadające kolejnym przygodom, oraz na jej rozwój pomiędzy kolejnymi przygodami.

Kości

Często podczas rozgrywki używane są różne rodzaje kości do gry, które pomagają w bezstronnym określaniu wyników poszczególnych akcji podejmowanych przez bohaterów graczy. Wynik rzutu uwzględniany jest jako kolejny czynnik w równaniach mechaniki systemu. Kostki używane w grach fabularnych mają często nietypową liczbę ścianek (poza 6-ściennymi używa się też 4-, 8-, 10-, 12- i 20-ściennych. Istnieją też kości o większej liczbie ścianek: 30- i 100-ścienne. Większość kostek to wielościany foremne). Istnieją gry wykorzystujące też karty, rzuty monetami. Gra może również opierać się wyłącznie o ogólny opis świata, z pominięciem elementu losowości (Amber (Diceless RPG)). W takim przypadku o efektach podejmowanych przez graczy akcji decyduje na własną rękę Mistrz Gry, co wprawdzie pozwala na rozegranie ciekawszych i bardziej satysfakcjonujących scenariuszy (bez ryzyka np. śmierci kluczowego bohatera w połowie gry), ale zarazem czyni Mistrza Gry jedynym reżyserem scenariusza, pozbawiając graczy przysłowiowego łutu szczęścia.

Kabaret Moralnego Niepokoju to polski kabaret, pochodzący z Warszawy. Powstał w 1996 r.

Skład

Aktorzy:

• Robert Górski
• Przemysław Borkowski
• Mikołaj Cieślak
• Katarzyna Pakosińska
• Rafał Zbieć

Zespół muzyczny:

• Bartłomiej Krauz
• Maciej Szczyciński
• Wojciech Orszulak (menedżer)

Dawniej w KMN występowali także:

• Karolina Rabenda
• Katarzyna Zygmont
• Michał Majczak
• Paweł Goleń
• Agnieszka Trzebska
• Justyna Kuśmierczyk
• Ewa Standzoń

Twórczość kabaretu

Kabaret zdobył dużą popularność dzięki częstym występom w telewizji oraz błyskotliwym tekstom Roberta Górskiego. W emitowanym w latach 2003-2006 w TVP2 autorskim programie satyrycznym grupy pt. Tygodnik Moralnego Niepokoju co tydzień prezentowane były premierowe skecze. Kabaret skupia się głównie na sprawach społecznych, absurdach życia codziennego, nie stroni od polityki.

Kabaret Moralnego niepokoju stworzył szereg barwnych postaci będących znakiem rozpoznawczym grupy, które pojawiają się w wielu skeczach kabaretu m.in.:

• Spikerka i Pan Karol – barwny i momentami kontrowersyjny duet zajmujący sie prowadzeniem “Tygodnika”. Ona – urocza blondynka wzbogacająca program swoimi byłskotliwymi refleksjami, On- charyzmatyczny i kontrowersyjny współprowadzący o ciętym dowcipie i barwnym sposobie wypowiadania się na temat płci pięknej
  grają : Katarzyna Pakosińska – Spikerka, Robert Górski – Pan Karol,
• Gwidon i Romek – przygody dwóch meneli; w Tygodniku Moralnego Niepokoju były przezentowane krótkie dialogi Gwidona i Romka na aktualne tematy,
  grają: Mikołaj Cieślak – Gwidon, Robert Górski – Romek,
• Wujek i ciotka – małżeńskie perypetie tytułowych bohaterów, on – osiedlowy pijaczek, ona – znudzona życiem gospodyni domowa,
  grają: Katarzyna Pakosińska – Irena, Mikołaj Cieślak – Bogdan,
• Mariusz i jego ojciec – historia nastolatka bezskutecznie próbującego znaleźć autorytet w swoim ojcu, który to z kolei próbuje, również bezskutecznie, zaimponować synowi męstwem,
  grają: Rafał Zbieć – Mariusz, Robert Górski – ojciec,
• Fabryka zbrojeniowa – obraz stosunków w pracy między wszechwładnym dyrektorem a jego podwładnymi, inżynierem Mrównicą i robotnikiem Smółko,
  grają: Robert Górski – dyrektor, Mikołaj Cieślak – inż. Edward Mrównica, Rafał Zbieć – Smółko,
• Opowieści Dziadka Barnaby – dziadek opowiada wnukom o swoich osobistych przeżyciach na tle przemian społeczno-politycznych,
  w roli głównej: Przemysław Borkowski,
• Klinika doktora Posuwały – znany psychoanalityk pomaga swoim pacjentom wyjść z rozmaitych nałogów,
  w roli głównej: Przemysław Borkowski.

Inne popularne skecze:

• Krzyżówka,
• Imię dla dziecka,
• Majster,
• Egzamin,
• Jak wyrywać lachony,
• Policjant w zastępczym uniformie,
• Biblioteka,
• Familiada,
• Bitwa pod Grunwaldem,
• Impreza u Bogdana,
• Wizyta Księdza.

Nagrody

• Ogólnopolski Przegląd Kabaretów PaKA w Krakowie w 1996 roku:
  • Grand Prix
  • Nagroda Publiczności
  • Nagroda Dziennikarzy
  • Nagroda Środowiska Kabaretowego
• Lidzbarskie Biesiady Humoru i Satyry 1996 w Lidzbarku Warmińskim:
  • Grand Prix
  • Złota Szpilka
• Ogólnopolski Przegląd Kabaretów PaKA w Krakowie w 1997 roku:
  • Nagroda Publiczności
  • Nagroda Środowiska Kabaretowego
• Ogólnopolski Festiwal Sztuki Estradowej ZASP 2000 w Warszawie:
  • II nagroda
• “Pojedynek Gigantów” w krakowskiej Rotundzie w 2006 roku:
  • I nagroda

Tuning samochodów – z ang. regulacja, strojenie. Wyróżnia się tuning mechaniczny i tuning optyczny (inaczej muckowy).

Tuning mechaniczny

Są to modyfikacje silnika, układu napędowego, paliwowego i podwozia pojazdu, dzięki którym osiąga się polepszenie parametrów technicznych i właściwości jezdnych. Modyfikacje układu napędowego i paliwowego mają na celu otrzymanie większej mocy, większego momentu napędowego, a dzięki temu osiągnięcie większych przyspieszeń i większej prędkości maksymalnej. Mogą to być na przykład:

• wymiana gaźnika
• zastosowanie filtra powietrza o obniżonym poziomie oporów przepływu powietrza
• zmiana faz rozrządu
• zastosowanie wysokoenergetycznych świec zapłonowych
• planowanie głowicy celem podwyższenia stopnia sprężania
• zastosowanie tłumika o obniżonym poziomie oporów przepływu spalin
• polerowanie i prostowanie rur układu dolotowego i wylotowego
• zamontowanie turbosprężarki
• wymiana skrzyni biegów (o innych przełożeniach i czasem o innym sposobie sterowania) i zastosowanie wzmocnionego sprzęgła

Modyfikacje podwozia mają na celu osiągnięcie lepszej przyczepności i stabilności pojazdu. Mogą to być na przykład:

• wzmocnione hamulce, odpowiednio do wzrostu prędkości, z jaką eksploatuje się pojazd
• alufelgi, czyli felgi z lekkiego stopu (normalnie jest to stop aluminium lub stop magnezu) – dzięki obniżeniu masy nieresorowanej koła szybciej odzyskują kontakt z nawierzchnią
• obniżenie i zmiana parametrów zawieszenia – dzięki obniżeniu środka ciężkości pojazd lepiej trzyma się drogi, zaś zmienione charakterystyki resorów i amortyzatorów zapewniają lepszą przyczepność i szybszy odzysk kontaktu opon z nawierzchnią.
• wymiana mechanizmu różnicowego na mechanizm o podwyższonym współczynniku tarcia dla poprawy sterowności samochodu

Częścią tuningu może też być montaż elementów podnoszących bezpieczeństwo kierowcy (5-punktowe pasy bezpieczeństwa, klatka zapobiegająca zgnieceniu przedziału pasażerskiego, układ gaśniczy, dodatkowe reflektory) i pozwalających kierowcy na pełniejszą kontrolę nad pojazdem (kierownica o mniejszej średnicy, dodatkowe wskaźniki pracy podzespołów silnika).

Zakres modyfikacji zależy od przeznaczenia pojazdu i zasobności kieszeni właściciela. Najszerszy zakres tuningu spotyka pojazdy przeznaczone do udziału w rajdach. Tuning przeprowadzają specjalizowane firmy, choć niektóre elementy można kupić na rynku detalicznym i zainstalować samemu lub w zaprzyjaźnionym warsztacie.

Źle przeprowadzony tuning forum mechaniczny może dać rezultaty odmienne od oczekiwanych. Na przykład samo obniżenie zawieszenia przez skrócenie sprężyn powoduje zmianę geometrii zawieszenia, przez co mimo obniżenia środka ciężkości spada przyczepność na zakrętach! Źle dobrany i źle ustawiony spojler również obniża osiągi pojazdu przez zwiększenie oporu powietrza, nie dając w zamian polepszenia przyczepności. Zastosowanie tzw. sportowego tłumika, o ile nie jest częścią starannego dopieszczenia silnika i całego układu wydechowego, daje tylko efekty dźwiękowe, nie mając zauważalnego wpływu na osiągi.

Tuning elektroniczny 

Ma na celu poprawę parametrów silnika, poprzez zmianę oprogramowania sterownika silnika. Można w ten sposób zmienić:

• prędkość maksymalną
• maksymalne obroty silnika
• doładowanie
• dawkę paliwa dostarczaną silnikowi
• kąt zapłonu
• kąt i czas wtrysku

Producenci silników spalinowych, pozostawiają pewna rezerwę mocy i momentu obrotowego w seryjnym oprogramowaniu sterownika silnikowego. Ma ona na celu zapewnić bezpieczeństwo jednostki napędowej, w przypadkach bardzo wysilonej pracy, lub bardzo złych warunków pracy dla silnika. Bezpieczne przyrosty dla silników “atmosferycznych” to ok 5% oryginalnej mocy, dla silników “doładowanych” 20% a nawet 50% nominalnej mocy.

Tuning optyczny

Ma na celu zmianę wyglądu pojazdu, podkreślenie jego wyższych parametrów, a także zaznaczenie indywidualności właściciela i podniesienie komfortu jazdy. Niektóre elementy tuningu mechanicznego są jednocześnie elementami tuningu optycznego (np. alufelgi) albo wręcz nie mają żadnego zauważalnego wpływu na osiągi, stając się jedynie optycznym tuningiem (np. sportowy tłumik wstawiony w miejsce fabrycznego).

Pojęcie tuningu optycznego przyjęło się wśród ludzi, jednak nie jest do końca prawidłowe. Tuning to tylko i wyłącznie dostrajanie i ulepszanie podzespołów, które mają za zadanie wprawiać samochód bądź motocykl w ruch, czyli osiąganie większej prędkości, skrócenie czasu przyspieszenia, zwiększenie elastyczności silnika. Tuningiem nie jest jednak instalowanie systemów car-audio, instalowanie komponentów, które mają za zadanie zwiększenie atrakcyjności samochodu itp.

„Wiejski tuning”

Złośliwe określenie na bardzo przesadzony lub groteskowy tuning optyczny. Typowe elementy tuningu „wiejskiego” to nalepki mające w zamierzeniu podkreślać walory techniczne pojazdu, który tych walorów w żaden sposób mieć nie może, próby upodobnienia pojazdu (klasy bardzo popularnej) do pojazdów innych marek, stojących dużo wyżej, a także tuning optyczny przeprowadzony bardzo niestarannie lub z użyciem przypadkowych materiałów o niskiej jakości.